Türk tarihini iyi tetkik ederseniz görürsünüz ki bilinen en az 10.000 yıllık Türk kültürü ve tarihi; nice güçlü Başbuğları doğurmuş, nice büyük imparatorluklar kurmuş, nice köklü medeniyetler inşa etmiştir. Dünyanın en eski, en zengin ve en üretken diliyle de Türkçesiyle de yüzyıllardır insanlığa ve insanlık kültürüne birçok hizmetleri olmuştur.

Türk varsa, sömürü düzeni son bulmuş,  emperyalizm de kaçacak delik aramıştı; Türk varsa Müslümanlık korunmuş ve yayılmış; Türk yoksa Allah'n son dini hep zulüm yaşamıştı; Türk varsa, mağdur milletlerin korkulu şeytanlarına, şeytanlaşmış insanlarına Türk ile Tanrının kırbacı her daim inmişti. Böyle milletlerin Allah her zaman yanında olmuştu.

Türk kültürü, 15.yy.da Büyük Alim Akşemsettin ile ilk kez insanlığa zararlı gözle görülmeyen mikropları nasıl bulmuş ise türemiş gözle görülen mikropları yok etmek için de  yüzyıllardır verdiği istiklâl ve istikbal mücadeleleri ile göstermişti.

Böyle büyük bir ulusun kültürel genlerindeki  boyun eğmeme ve bağımsızlık duygusunu hesaba katmadan tam bitirdik, diye işgal etmek İnsanlık düşmanı Batması olası Batası Batının anlayamayacağı bir ahmaklıktı. Geç anlamışlardı; ama iş işten çoktan geçmişti.

Gerçek Türk kültürü almış, yüksek düzeyde Türk tarihi ve dili ile yetişmiş nice başbuğlardan biri olan Mustafa Kemal Paşa: “İşittim ki bazı arkadaşlar yoksulluğumuzu bahane ederek memleketlerine dönmek istiyorlarmış. Ben kimseyi zorla Milli Meclise davet etmedim. Herkes kararında hürdür, bunlara başkaları da katılabilirler. Ben bu kutsal davaya inanmış bir insan sıfatıyla buradan bir yere gitmemeye karar verdim. Hatta hepiniz gidebilirsiniz. Asker Mustafa Kemal mavzerini eline alır, fişeklerini göğsüne dizer, bir eline de bayrağı alır, bu şekilde Elmadağı’na çıkar, orada tek kurşunum kalana kadar vatanı müdafaa ederim. Kurşunlarım bitince bu aciz vücudumu bayrağıma sarar, düşman kurşunlarıyla yaralanır, temiz kanımı, kutsal bayrağıma içire içire tek başıma can veririm. Ben buna and içtim.” diyordu. Böyle düşünen insanların olduğu milletlere kim boyun eğdirebilirdi ki?

30 Ağustos 1922 zafer gününü anlamak için, bağımsızlığın ne kadar önemli olduğunu anlamak için İnsanlık düşmanlarının yaptığı aşağıdaki zulme bakmak yeterliydi:

15 Mayıs 1919 günü İngiliz-Rum  İzmir'i işgal ettiler. Aynı günlerde Karadeniz'de de Yüzyıllardır huzur içinde yaşayan Pontus Rumları isyan edip halkımızı kesmeye başlamışlardı. İzmirin işgali bir özgüven vermiş olduğu görülüyordu ki Pontus Rumları bilinçaltındaki insanlık düşmanlığını ortaya çıkarmışlardı. Ama hesaba katmadıkları şey ise Türk kültürünün en son ortaya çıkan bağımsızlık genleriydi. Buna kimse engel olamazdı.

 Bandırma'da bulunan Yunan merkez kumandanı, Erdek ve Edremit diğer bazı kazaların mali işlerine müdahale ediyor, mal sandıklarından cebren para alıyordu. Buralardaki Düyûn-u Umumiye depolarında bulunan yağ ve zeytinlere el koyuyorlardı. İzmir'den gelen bir Yunan memuru, beraberindeki subayla birlikte Karesi livası defterlerini kontrol ediyordu.

Bilinaltındaki insanlık düşmanlıklarına bir kaç örnek vermek gerekirse;  Yunanlıların Bandırma ve yörelerinde yapmış oldukları zulüm ve vahşet sonucu meydana gelen zarar ve ziyan şöyleydi:

Ölü sayısı : 890

Yaralı : 1219

Dayak ve işkence : 2228

Irza tecavüz : 113

Bekâret Giderme : 94

Yakılan ve Yıkılan Ev sayısı: 6134

Mağaza ve dükkân : 1357

Resmî Daire : 32

Dinî bina : 28

Mal ve Eşya Koşum hayvanı : 4819

Kasaplık hayvan : 13424

Mahsul : 116.232

Kilo Zayiat Değeri Gayrimenkul : 54.688.055 Lira

Menkul : 45.312.045 Lira

30 Ağustos ile bu zulüm son bulmuştu.

Dipçe 1

1. M. V. Mazbataları, nr. 545,  4 Kasım 1920.